Listen to yourself and your lovely child ❤️

Lieve lezers.

Even niet naaigericht.

Wie herken het nog. Dat je vaak als ouder(s)  kritiek krijgt over de opvoeding van je kind(eren).

Sommige mensen hebben op alles wel een antwoordt op.
– je moet ze niet te vaak thuis laten. Want anders denken ze dat ze altijd thuis mogen blijven wanneer ze het willen (bij ern peuter van 3 jaar)
– loop hij of zij nog steeds rond met een tut.
– oei, draagt hij of zij nog steeds een pamper
– geef je nog steeds borstvoeding
– slaap hij of zij nog steeds niet door
– slaapt hij of zij nog steeds bij jullie
– stapt hij of zij nog niet
– hij of zij is wel heel klein
– hij of zij is wel groot
– hij of zij wel mager
– hij of zij is wel dik
– eet hij of zij nog steeds niet goed
– hij of zij praat nog niet goed
-………

Ik vraag me echt af hoe het komt dat we altijd zo negatief zijn. Waarom tonen we onze interesse in andermans opvoeding niet op een fijnere manier.
Waarom kunnen we de gesprekken niet anders voeren?
Zoals: oh laat ze toch nog met een tut rondlopen. Als dit haar veiligheid geeft, dan zeker zo laten.
Of
Persoon X, maak je maar geen zorgen, het is normaal dat ze nog niet altijd droog is.
Of
Goh, ik maak me toch wat zorgen over haar gewicht of lengte. Gaat het met je kind? Gaat het met jullie?
Of…. gewoon die ene vraag “hoe gaat het met je” zeker als je het heel moeilijke periode hebt gehad. Zo lang dat de bezorgdheid en die extra positieve feedback meer naar boven komen.
Wat heeft een ouder eraan als ze constant in een vicieuze cirkel van negativiteit zitten.
Toch best deprimerend hé, zelfs niet bemoedigend want ja, je begint aan alles wel te twijfelen. Waardoor we zelf als aan ons eigen als op onze kinderen een druk beginnen te leggen. Een wedstrijd gaan houden. Want ja, we zijn bang dat ons kind(eren) niet mee gaan met de groep. Bang dat ze uitgesloten worden….

Ik weet bv dat ik altijd zuchte als mijn prinsesje tijdens de peutergymnastiek of de muziekles niet altijd mee wilde doen, omdat ze plots haar kuren begon te krijgen. Daar sta je dan als ouder. Zeker als je die blikken krijgt van andere ouders. Dan vraag ik aan mezelf “oei, ja, waarom doet mijn kind toch zo. Waarom doet ze niet lekker mee als de rest van de peuters. Waarom gaat ze naar links, als de rest naar rechts gaan…” En ja, ik geef eerlijk toe, ik begin dan te twijfelen aan mezelf. Heb ik haar te veel aandacht geven, heb ik te snel toegeven met iets, ben ik niet consequent genoeg geweest, moet ik mij nu boos maken, moet ik laten zien dat het gedrag niet ok is, en ja, dan je begin je zenuwachtig te maken en vele kinderen zoals mijn prinsesje voelen dit heel goed aan en hup, nog eens extra schepje daarboven op. Zucht, daar sta je daar als ouder, machteloos….

Ik weet nog heel goed, die dag dat ik met mijn prinsesje toen ze tussen de 1 en de 2 jaar was. We reden met de fiets richting Mechelen. We waren aan het zingen en aan het giechelen. Dus, niets aan de hand hé. Toen ik zei dat we naar de Veritas gingen, liep ze winkel binnen, richting de etalage in. Dus, ik loop achter haar na, wijs op haar aan dat ze dat niet mag doen.
Ze maakt met haar rug boog naar achteren, als een brug en begon daar te krijsen. Kan je het al voorstellen? Ik trok me niets van aan, en zei op een rustige manier, ok, als je boos bent en je wilt daarom zo krijsen, doe maar en leg ik haar op de grond.
Komt er een oude dame naar mij toe en stapt naar mijn prinsesje en wilt haar bijna oppakken. Gelukkig kon ik dit op tijd tegenhouden en zei rustig “mevrouw, dit is MIJN dochter, wilt u zich niet mee moeien.” Toch niets mis mee met mijn zinnetje toch of had ik het anders moeten formuleren?
Nee, die mevrouw maakte er een scène van en zegt dat ik zot ben, dat ik niet goed wijs ben in mijn hoofd, dat het schandalig is dat ik mijn kind zo behandel. Maw een emmer vol kritiek…. en de mensen rondom ons, keken naar me, er stonden zelfs kinderen die even groot waren als ik. Ze stonden allemaal stomverbaasd. Was het naar mij? Was het naar mijn prinsesje? Was het naar de oude dame? Ik weet het niet en wil het ook niet weten.
Mij prinsesje lag nog steeds op de grond kabaal te maken. En ik probeer het te negeren. Gelukkig kwam de verkoopster die ons kent en beging tegen mijn prinsesje te spreken “oei, meisje toch, zo heb ik je nog nooit gezien. Wat is er.” Mijn prinsesje zwijgt en kijkt de verkoopster met grote ogen aan, ze werpt een blik naar mij en ja, ik keek haar aan, boos, beschamend en excuseerde mij naar de verkoopster. Gelukkig had ze begrip voor het boze gedrag van mijn prinsesje en zegt rustig “Ah, dit is maar een fase mevrouw, niets van aantrekken, maakt u maar geen zorgen, je bent een lieve mama en ik ken u.” Maar ik dacht wel even “wat als ze mevrouw ons niet kende, hoe had ze dan wel gereageerd. Hetzelfde of zou ze mij ook scheef hebben bekeken net zoals de andere mensen. Of denk ik dat allemaal? En dachten de andere mensen wel iets positief zoals de verkoopster. Ken je dat, daar begint de roallercoast van vragen, de twijfels…

We zijn altijd maar aan het denken hoe anderen over ons gedrag denken, maar is dat niet erg? Vaak staan we altijd klaar met een antwoord en schieten we constant gifpijlen naar elkaar toe.

Misschien goede voornemers voor 2018, wees positiever naar elkaar, geef elkaar positieve feedback. Extra complimenten, minder een vieze blik werpen op andermans kind….
Help elkaar waar het nodig is en wie weet zal de wereld er mooier uitzien. In ieder geval, wie commentaar geeft omdat mijn prinsesje met een tut rondloopt, in ons bed ligt, klein is, fijn is, dan kan ik u alleen maar zeggen “tja, jammer dat je er zo over denkt, maar ik volg de noden van mijn kind. Als zij die tut nodig heeft, is dat een teken dat ze nog niet klaar voor is. Stel jij eens voor dat ze van jou iets afpakken, iets dat jij het zo belangrijk vindt. Denkt eens aan uw gsm, tv, I pad, kleding, eten, auto…. hoe zou jij daar op reageren? Heel boos?! En dan nog linken met een speciale gelegenheid?

Ik vind het vaak heel knus dat mijn prinsesje regelmatig tussen ons ligt. Is een teken dat ze extra veiligheid, warmte en liefde nodig heeft van ons. Misschien komt het ook een stuk omdat ik als kind op haar leeftijd dit heb moeten missen, waardoor ik sneller geneigd ben om haar in ons bed te leggen. Stel dat ze dit op een latere leeftijd nog wil doen, dan zou ik dat nog steeds aanvaarden. Soms hebben we die extra veiligheid, warmte en liefde nodig en op deze dinges staat geen leeftijd op. Zo lang je als ouders en of kind je grenzen kent.

Liefs,

Advertenties

2 thoughts on “Listen to yourself and your lovely child ❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s